Wat doet een psychologisch assistent?
1.6.08- verricht allerhande werkzaamheden binnen een psychologische praktijk;
- voert op verzoek van de psycholoog onderzoek uit;
Lees verder
De euthanasiewet biedt voldoende ruimte voor hulp bij uitzichtloos psychisch lijden, maar de psychiaters zijn terughoudend en lijden aan twijfel. Aan hen om de volgende stap te zetten in het doorbreken van het taboe op hulp bij zelfdoding aan patiënten met chronisch psychische klachten. Dat is de belangrijkste conclusie na de première van de documentaire ‘Mag ik dood’ van Eveline van Dijck en het daaropvolgende paneldebat op 29 mei 2008.
De meeste van de ongeveer 350 bezoekers van de bomvolle zaal in Pathé Buitenhof te Den Haag waren het eens: mensen die ondraaglijk en uitzichtloos lijden en die wilsbekwaam een doodswens hebben geuit, moeten de nodige zorg en hulp krijgen voor de laatste fase van hun leven. Alleen psychiaters zijn bevoegd die hulp daadwerkelijk te bieden.
Femke Halsema, fractievoorzitter van GroenLinks in de Tweede Kamer, heeft begrip voor de twijfel die leeft bij de psychiaters. Dat zei zij in haar reactie na de vertoning van de film en het debat. De psychiatrie aarzelt en gaat vaak (te) lang door met het zoeken naar nieuwe therapie en medicatie, kortom met hulp bij leven. Maar hun twijfels zijn teveel op een troon geplaatst en dat is verontrustend, meent zij.
‘Mag ik dood’ is een aangrijpende, indringende en belangrijke film. Eveline van Dijck gaat in deze documentaire, gemaakt naar aanleiding van de zelfgekozen dood van haar zus Cathma, op zoek naar antwoorden op drie vragen:
Had ik mijn zuster Cathma beter kunnen helpen als ik haar doodswens eerder tot me door had laten dringen en serieus had genomen? Hoe had ik haar kunnen helpen? Als ik haar geholpen had, wat was dan mijn straf geweest?
De antwoorden op die vragen zijn duidelijk. Ja ik had haar kunnen helpen en wat had ik haar een menswaardiger dood toegewenst. Ik had met haar op zoek kunnen gaan naar een waardig einde door allereerst haar wens goed te verstaan, erover te praten en die hulp te zoeken die ze nodig had om te sterven, niet om te leven. Als ik haar geholpen had en het was tot vervolging gekomen, had ik zes maanden celstraf gekregen waarvan drie onvoorwaardelijk.
De eenzaamheid van de patiënt die dood wil is groot. Groot is ook het verdriet van de nabestaanden in de film. Recht in de camera kijkend vertellen ze hun verhaal: mijn liefste (man, zoon dochter, broer, zus) heeft zelf een einde aan zijn of haar leven gemaakt, ook zeggen zij hoe ze het hebben gedaan. Hun klacht is dezelfde: was het maar niet zo’n gruwelijke dood geweest en hadden we maar hulp gekregen.
Is een zachte dood mogelijk? “Ja,” zegt Els Borst, die de euthanasiewet in 1994 heeft gemaakt en ingevoerd. “Deze wet biedt ruimte aan psychiaters om de benodigde hulp, zorg en bijstand te verlenen en psychiaters moeten ook gedwongen worden dit te doen, zij hebben de plicht om lijden te verlichten.” Er zijn drie zaken aan de orde zegt zij: ondraaglijk lijden, een uitzichtloze situatie en wilsbekwaamheid.” Er is bij de totstandkoming van de wet nagedacht over psychisch leed. De euthanasiewet maakt geen onderscheid tussen psychisch en lichamelijk lijden.
Wat is dan het probleem, waarom wordt deze vorm van euthanasie maar zo zelden toegepast?
Het probleem ligt bij de psychiaters. Zij zijn terughoudend en lijden aan twijfel. Wanneer is de grens bereikt? Wanneer kun je zeggen dat een psychiatrisch patiënt uitbehandeld is? Een duivels dilemma. Ook speelt de angst voor vervolging. “Maar,” zo zegt Fons Tholen
hoofd patiëntenzorg van het Universitair Medisch Centrum Groningen, voorzitter van de commissie hulp bij zelfdoding van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie en panellid, “het is niet het beoordelen van de wilsonbekwaamheid en het ondraaglijk lijden, die problematisch is. Criteria hiervoor zijn allemaal vastgelegd in de richtlijnen die al in 2000 geformuleerd zijn voor de beroepsgroep. Het is het vaststellen van ‘uitzichtloosheid’ die de psychiaters parten speelt.
Ethica Inez de Beaufort, ook in het panel, spreekt over de onwil van psychiaters, hun angst om te falen en het ‘opgeven’ van een patiënt te ervaren als een nederlaag. Zij vindt het terugspelen van de verantwoordelijkheid van psychiaters naar hun patiënt bij het beëindigen van hun leven schokkend. Volgens Rein Zunderdorp, voorzitter van het Humanistisch Verbond moet het rekken van onnodig lijden voorkomen worden. Wacht niet op een wonderbaarlijke genezing, aldus Zunderdorp.
Hoe moet dit probleem worden opgelost? Moet hulp bij zelfdoding uit het wetboek van strafrecht worden gehaald, zodat andere hulpverleners hen kunnen bijstaan? Els Borst meent dat dit met het huidige Kabinet toch niet zal gebeuren en pleit voor een andere weg: het bespreekbaar maken van de dilemma’s bij de artsen. Ook Halsema denkt niet dat de oplossing bij de wetgever gezocht moet worden. De wet biedt voldoende ruimte.
Halsema: “Psychiaters, onttroon de twijfel. Deze twijfel mag nooit zwaarder wegen dan het lijden van deze patiënten. Stel de patiënt centraal, zijn autonomie, zijn recht om waardig te sterven.” Verder spreekt zij van ‘een fictie’ bij het veelgehoorde argument oplossingen te zoeken in een optimale gezondheidszorg en een optimale psychiatrische stand als zouden die een doodswens weg kunnen nemen. Gezondheidszorg kan nooit een alibi zijn, meent zij. Psychiaters hebben hier een grote verantwoordelijkheid. Zij moeten beter opgeleid en getraind worden om mensen met een doodswens bij te kunnen staan. Ook moeten zij het debat binnen hun beroepsgroep aangaan en standaarden ontwikkelen.
Tot slot moet het debat over hulp bij zelfdoding voor deze groep psychiatrische patiënten ook publiekelijk gevoerd worden. Dat gebeurt nu gelukkig ook in de media. Halsema riep echter op dit gevoelige debat wel zuiver en zorgvuldig te voeren, vanuit mededogen en liefde en respect voor de verschillende standpunten.
Labels: euthanasie psychisch psiatrisch
Labels: psychologie OU
Labels: pandora
Labels: hoogleraar depressie en somatische ziekten, onderzoeksinstituut CoRPS, Psycholoog Peter de Jonge
Labels: nvvp, psychofarmaca, psychologen medicijnen voorschrijven
Labels: psychiatrie, verkadefabriek den bosch
Labels: bipolaire stoornis, manisch depressiviteit
Labels: adoptieouders onderzoek
Labels: forensische psychologie, hoogleraar corine de ruiter, nifp, pieter baan centrum
Labels: onderzoek psychische aandoeningen, psychisch welzijn
Labels: diabeters en depressie
Labels: big 5 persoonlijkheid, persoonlijkheidsfactoren big 5
Labels: mass psychogenic illness, massahysterie, ziekte en suggestie
Labels: cursussen tegen depressie
Labels: beschrijf jezelf in 5 woorden, big 5 test, persoonlijkheidstest
Labels: christelijke psychiater, christelijke psychiatrie, kinderpsychiatrie, kliniek jeugdpsychiatrie
Labels: angst pijn, de angst de baas, omgaan met angst
Labels: NHA Klinische Psychologie
Labels: pieter bodewitz, the home clinic, thuis afkikken
Labels: counselling opleidingen
Labels: loran nordgren
Labels: kliniek cosmetica verslaafden
Labels: Albert Ellis
Labels: afwijzing, Mark Leary
Labels: Erasmus Universiteit, ERIM, gedragslaboratorium, IOP
Dat schrijven een draagconsulente van Beginnings, een bedrijf dat zich toelegt op de verkoop van onder meer babydraagdoeken, en een docent aan de facultateit sociale wetenschap, psychologie en gezondheid van de Universiteit van Tilburg deze week in vakblad Medisch Contact.
Bron: Reformatorisch Dagblad
Labels: babydraagdoeken, knuffelen baby, Medisch Contact
Labels: chronische ziekte, kwaliteit van leven, leerstoel, Neil Aaronson, Universiteit van Amsterdam, UvA
Labels: Joseph Glenmullen, psychiatrie, Steven Sharfstein
Labels: hogeschool nti, orientatiejaar hbo, orientatietraject hbo
Labels: hbo psychologie, hbo toegepaste psychologie, saxion, toegepaste psychologie